ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٨ - باب آنكه موصى له قبل از موصى يا قبل از دريافت مال موصى به درگذرد

وصيّت كرده است) پيش از قبول از دنيا رفته است يا پس از قبول، لكن فقهاى ما فرض مسأله را قبل گرفته، و ضمير را در ورثه‌اش به موصى له باز گردانده‌اند».

٥٤٨٩- و عاصم بن حميد، از محمّد بن قيس، از امام ابو جعفر باقر ٧ روايت كرده است كه فرمود: امير المؤمنين ٧ در قضايش راجع بمردى كه بنفع ديگرى كه در اين حال غائب بود، وصيّت كرد، و او پيش از وصيّت‌كننده وفات يافت، فرمود: مال مورد وصيّت متعلّق بوارث متوفّى است.

و فرمود: كسى كه بنفع ديگرى، چه حاضر و چه غائب، وصيّت كند، و شخص مورد وصيّت قبل از وصيّت‌كننده بميرد، وصيّت بنفع وارث (موصى له) متوفّى است، مگر آنكه وصيّت‌كننده، قبل از مردنش از وصيّت خود رجوع كند.

٥٤٩٠- و عبّاس بن عامر، از مثنّى روايت كرده است كه گفت: در باره مردى سؤال كردم كه بنفع او وصيّتى انجام گرفته، ولى او پيش از آنكه مورد وصيّت را دريافت كند مرده، در حالى كه بلا عقب بوده است. فرمود: وارثى يا مولائى براى او جستجو كن، و آن را به او بده، گفتم: اگر وليّى براى او شناخته نشود؟ فرمود:

بكوش تا وليّى براى او بيابى، پس اگر آن را نيافتى و خداى عزّ و جلّ بكوشش تو مطّلع شد، پس آن را صدقه كن.

شرح: «در خبر دلالتى است بر جواز صدقه دادن مالى كه بصاحبش دسترسى نيست».