ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٣ - باب ضمان وصى نسبت به تغييرى كه در وصيت ميت پديد آورد

زيرا خداى عزّ و جلّ ميفرمايد: «وصيّت حقّى واجبست، پس كسانى كه آن را مبدّل سازند بعد از آنكه اين حكم را شنيده باشند گناه آن بگردن ايشان است».

٥٤٨١- و حسن بن محبوب، از محمّد بن مارد، روايت كرده است كه گفت: از امام صادق ٧ در باره مردى سؤال كردم كه بشخصى وصيّت كند، و او را مأمور سازد كه برده‌اى را با صرف ششصد درهم از محلّ ثلثش از جانب او آزاد سازد، ولى وصىّ آن ششصد درهم را در اختيار مردى قرار دهد كه با صرف كردن آن حجّى بنيابت از موصى بجا آورد. امام ٧ فرمود: رأى من اينست كه وصى ميبايد ششصد درهم بعنوان غرامت از مال خود را همان طور كه موصى وصيّت كرده به آزاد كردن برده اختصاص بدهد.

٥٤٨٢- و محمّد بن أبى عمير، از زيد نرسىّ، از علىّ بن مزيد، صاحب سابرىّ روايت كرده است كه گفت: مردى وصيّت كرد كه تركه‌اش در اختيار من قرار گيرد، و مرا مأمور ساخت تا با صرف كردن آن حجّى بنيابتش بجا آوردم، ولى چون در تركه‌اش نگريستم، آن را چيز كمى يافتم كه براى حجّ كفايت نميكرد، از ابو حنيفه و فقهاء اهل كوفه در اين باره سؤال كردم، ايشان گفتند: آن مال مورد وصيّت را بنيابت او صدقه ده. بعد چون عبد اللَّه بن حسن را در حال طواف ديدم، در اين باره از او پرسيدم، و براى او گفتم كه مردى از دوستان شما از اهل كوفه مرده‌