ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٥٠١ - راويان احاديث كتاب و شناخت طريق مؤلف به آنان

خوش باورى او تا حدّى از مقام والايش كاسته است، و شايد نظرش صرف نقل باشد نه آنكه به روايات ضعفا احتجاج كند، وى ثروت بسيارى از پدر به ارث برد و همه آن را در ترويج روايات اهل البيت عليهم السّلام بكار گرفت و خرج نمود، بارى طريق مؤلّف به وى صحيح است».

و آنچه در آن از ميمون بن مهران آمده است، پس روايت كرده‌ام آن را از احمد بن- محمّد بن يحيى العطّار- رضى اللَّه عنه- از پدرش از جعفر بن محمّد بن مالك از ابى- يحيى الأهوازى از محمّد بن جمهور از حسين بن مختار فروشنده كفن از ميمون بن مهران.

توضيح: «ميمون بن مهران تابعى و عامّى مذهب است و از جانب عمر بن- عبد العزيز قاضى بوده و رجاليّون اهل سنّت او را عنوان كرده و بيش از حدّ توثيق و مدح نموده‌اند، زيرا وى فضل خلفاء راشدين را همانند تاريخ خلافتشان ميدانسته، و ترتيب برترى را به ترتيب زمان آنها معتقد بوده، و در بعض رواياتشان آمده كه بر علىّ ٧ اعتراض داشته است، بارى مؤلّف از وى خبرى در باب اعتكاف نقل كرده كه موافق مذهب اماميّه روايت كرده است و بدان بر عامّه حجّت آورده.

چون در روايت او خروج معتكف از مسجد براى انجام حاجت ضرورى جائز است چنان كه اماميّه گويند بر خلاف عامّه، و اينكه برقى در رجال خود و علّامه حلّى در خلاصه او را از خواصّ امير المؤمنين گفته‌اند وجهش بر ما معلوم نشده، و اينكه اردبيلى در جامع الرواة گفته است: حسين بن مختار در طبقه اصحاب امام صادق أبى الحسن و موسى بن جعفر و حضرت رضا عليهم السّلام است و نمى‌تواند از تابعين روايت كند صرف استبعاد است زيرا ميمون بن مهران وفاتش در سنه ١١٧ بوده چنان كه حافظ مزّى در تذهيب الكمال ذكر كرده است، و حضرت رضا ٧ در سال ١٤٨ كه مصادف بود با وفات امام صادق ٧ بدنيا آمده و چنانچه فرض شود اين شخص در سن ٢٠ سالگى ميمون بن مهران را درك كرده باشد، در