ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٤٩ - راويان احاديث كتاب و شناخت طريق مؤلف به آنان

متأخّرين او را امامى پنداشته‌اند جز تعصّب بى‌جا دليلى ندارند، امّا جواز عمل بأخبار او و كتابش در صورتى كه معارض نداشته باشد معهود و مشهور است ميان متقدّمين و متأخّرين، و اعتماد بكتاب ربطى به مذهب صاحب آن ندارد، بارى طريق مؤلّف بواسطه حسين بن يزيد نوفلى كه توثيقى ندارد مورد گفتگو است، بعلاوه كه نجاشى گفته است: پاره‌اى از علماء قم (اشعريّين) گفته‌اند كه: در آخر عمر غالى شده، ولى من در اخبار او چنين چيزى كه دلالت بر غلوّ او كند، نديده‌ام».

و آنچه در آن از عبد اللَّه بن مغيره آمده است، پس روايت كرده‌ام آن را از جعفر بن علىّ كوفىّ- رضي اللَّه عنه- از جدّش حسن بن علىّ از جدّش عبد اللَّه بن مغيره كوفى، و نيز روايت كرده‌ام آن را از پدرم- رضى اللَّه عنه- از على بن ابراهيم از پدرش از عبد اللَّه بن مغيرة، و نيز از محمّد بن حسن- رضى اللَّه عنه- از محمّد بن حسن صفّار از ابراهيم بن هاشم و ايّوب بن نوح از عبد اللَّه بن مغيره.

توضيح: «ابو محمّد عبد اللَّه بن مغيره بجلى در حدّ اعلا ثقه و عادل و جليل و ورع است و در آغاز واقفى بوده و از اصحاب موسى بن جعفر عليهما السّلام است ولى بحقّ بازگشته، و گفته‌اند وى از اصحاب اجماع و داراى سى كتاب است، و طريق اوّل مؤلّف به او مانند طريق سوّم صحيح است، و طريق دوم حسن».

و آنچه در آن از محمّد بن ابى عمير آمده است پس روايت كرده‌ام آن را از پدرم و محمّد بن حسن- رضى اللَّه عنهما- از سعد بن عبد اللَّه، و حميرى هر دو از ايّوب بن نوح‌