ترجمه من لا يحضره الفقيه شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ غفاري، محمد جواد؛ بلاغي، صدر - الصفحة ٤٤٤ - راويان احاديث كتاب و شناخت طريق مؤلف به آنان

مى‌نوشتند و بالاى‌ها اگر الف مقصوره مى‌نهادند هاشم و اگر بالاى شين مى‌نهادند هشام خوانده مى‌شد، پيدا شده است».

و آنچه در آن از خبر بلال و ثواب اذان گفتن با تفصيل آمده است، آن را روايت كرده‌ام از احمد بن زياد بن جعفر همدانى- رضي اللَّه عنه- از علىّ بن ابراهيم بن- هاشم، از پدرش از احمد بن عبّاس، و عبّاس بن عمرو فقيمى كه گفتند: حديث كرد ما را هشام بن حكم از ثابت بن هرمز از حسن بن ابى الحسن از احمد بن عبد الحميد از عبد اللَّه بن علىّ كه گويد: من متاع خود را از بصره به مصر ميبردم و حديث را با طول آن نقل كرده است.

توضيح: «بلال- بكسر باء- فرزند رباح از ياران اوّليّه رسول خدا ٦ است كه در غزوات آن حضرت از بدر و ديگر غزوات در همه شركت داشته، و از آن افرادى است كه در راه توحيد و ايمان بخدا و رسولش رنجها و شكنجه‌ها ديد و صبر و پايدارى نمود، در تاريخ اسلام جمعى را «معذّبين في اللَّه» گويند و بلال يكتن از آنان است، در دمشق در سال هجدهم هجرى بمرض طاعون درگذشت و قبر وى در آنجاست، و در طريق مؤلّف به او چند تن مجهول است و عبد اللَّه بن علىّ در كتب رجال ذكر نشده است».

و آنچه در آن از فضل بن شاذان از علل احكامى كه از حضرت رضا ٧ روايت كرده آمده است، پس روايت نموده‌ام آن را از عبد الواحد بن عبدوس نيشابورى عطّار- رضى اللَّه عنه- از علىّ بن محمّد بن قتيبه از فضل بن شاذان نيشابورى از