قانون مدنى و فتاواى امام خمينى - كيائى، عبد الله - الصفحة ٦٦٢

همين حكم در مورد مودع و موجر و امثال آنها نيز جارى مى‌شود.

ماده ٦٤٠: مستعير ضامن تلف يا نقصان مال عاريه نمى‌باشد مگر در صورت تفريط يا تعدى.

مسأله ١٢- عين عاريه‌اى، در دست گيرنده عاريه امانت است، كه اگر تلف شود ضامن نيست مگر اين كه تعدى يا تفريط نمايد، ولى اگر شرط ضمان كند، ضامن آن است اگرچه تعدّى و تفريطى نباشد، چنانكه اگر عين عاريه‌اى طلا يا نقره باشد مطلقاً ضامن آن مى‌باشد، مگر اين كه شرط سقوط ضمان شود. ج ٢ ص ٥٢٩

(٦٣١- ٢٣٤)

مسأله ١٠- بر عاريه گيرنده واجب است به همان منفعتى اكتفا كند كه عاريه دهنده آن را تعيين كرده است، پس براى او تعدّى از آن منفعت به منفعت ديگر جايز نيست، ولو اين‌كه ضررش بر معير پايين‌تر و كمتر باشد. و هم چنين واجب است در كيفيّت استفاده از آن به آنچه عادت مردم بر آن جارى است اكتفا نمايد، پس اگر چهارپايى را براى باربرى به او عاريه دهد جز به مقدار معمول نسبت به اين حيوان و اين بار و اين زمان و مكان نبايد بر آن بار كند. پس اگر از جهت نوع يا كيفيّت، تعدّى كند غاصب است و ضامن مى‌باشد. و اگر در نوع استفاده بردن تعدّى كرده باشد بر او واجب است اجرت منفعتى را كه استفاده كرده است بپردازد. و امّا اگر در كيفيت استفاده، تعدى كند بعيد نيست كه بر او اجرت استفاده زيادى واجب باشد. ج ٢ ص ٥٢٧

(٦٣١- ٣١٢)

مسأله ١٤- اگر عين، با فعل گيرنده عاريه تلف شود، چنانچه به سبب استعمالى باشد كه در آن مأذون بوده بدون آنكه از حدّ متعارف، تعدّى نموده باشد، ضمانى بر او نيست.

و اگر به سبب ديگر باشد ضامن آن مى‌باشد. ج ٢ ص ٥٢٩

(٦٣١- ٣٣١)

س ٣- كسانى كه كارشان نمايش و تئاتر است و وسايل مورد نيازى از قبيل لباس و غيره به عنوان عاريه از اشخاصى براى استفاده از آنها جهت انجام اين كار گرفته‌اند و در مواظبت و نگهدارى آنها كوتاهى نكرده‌اند ولى اين لباس پاره شده و يا چيزى شكستنى بوده شكسته شده و يا مفقود شده آيا اينها شرعاً موظفند خود آن چيز و يا قيمتش را به صاحب آن بپردازند يا نه؟

ج- اگر خودش تلف شده و آنها اتلاف نكرده‌اند و كوتاهى در حفظ آن ننموده‌اند ضامن نيستند. ج ٢ ف ص ٢٢٩

(٦٣١)