قانون مدنى و فتاواى امام خمينى - كيائى، عبد الله - الصفحة ٦٤١ - مبحث اول - در كليات

نباشد؛ كه جواز قبول در اين صورت خصوصاً با توجه داشتن مودع (به ناتوانى مستودع) بعيد نيست. ج ٢ ص ٥٣١- ٥٣٣

ماده ٦٠٩: كسى مى‌تواند مالى را به وديعه گذارد كه مالك يا قائم مقام مالك باشد و يا از طرف مالك صراحتاً يا ضمناً مجاز باشد.

مسأله ٤- در هر كدام از مستودع و مودع، بلوغ و عقل معتبر است، پس درخواست وديعه سپردن از بچه و ديوانه صحيح نيست و هم چنين است وديعه سپردن آنها. و فرقى نيست بين اين كه مال، ملك آنها باشد يا ملك غير آنها از كسانى كه كامل (و داراى بلوغ و عقل) هستند، بلكه دست گذاشتن روى آنچه كه آنها آن را وديعه گذاشته‌اند، جايز نيست و اگر كسى آن را از آنها بگيرد ضامن است و با ردّ آن به آنها برائت (از ضمان) پيدا نمى‌شود و وقتى برائت حاصل مى‌شود كه آن را به ولى آنها برساند. البته اگر ترس از بين رفتن و تلف آن در دست آنها باشد، مانعى از گرفتن آن نيست، پس به عنوان حِسبه در حفظ، گرفته مى‌شود، وليكن با اين گرفتن، وديعه و امانت مالكى نمى‌شود، بلكه امانت شرعى است كه حفظ آن و مبادرت در رساندن آن به ولى آنها يا اعلان به او كه مال نزد او است، بر او واجب است و اگر در دست او تلف شود، ضمانى بر او نيست.

ج ٢ ص ٥٣٣

(٢١٢- ١٢١٢- ١٢١٣- ١٢١٤- ٢٧١- ٣٠٦- ١٢١٧- ٦٣١)

مسأله ٥- اگر شخص كاملى مالى را به وسيله بچه يا ديوانه نزد شخصى بفرستد تا پيش او وديعه باشد و او به همين عنوان آن را تحويل بگيرد، ظاهر آن است كه نزد او وديعه مى‌شود؛ زيرا بچه و ديوانه به منزله ابزار براى شخص كامل مى‌باشند.

ج ٢ ص ٥٣٣

(٢١٢)

- ر. ك. ٦٢٥/ مس/ ١٦.

ماده ٦١٠: در وديعه طرفين بايد اهليت براى معامله داشته باشند و اگر كسى مالى را از كسى ديگر كه براى معامله اهليت ندارد به عنوان وديعه قبول كند بايد آن را به ولى او رد نمايد و اگر در يد او ناقص يا تلف شود ضامن است.

مسأله ٦- اگر نزد بچه و ديوانه مالى را به وديعه بگذارد، آنها در صورتى كه مميّز نباشند به واسطه تلف شدن ضامن آن نمى‌باشند، بلكه با تلف كردن هم ضامن نمى‌باشند، و اگر مميّز باشند و براى امانت‌دارى صلاحيت داشته باشند، بعيد نيست كه‌