قانون مدنى و فتاواى امام خمينى - كيائى، عبد الله - الصفحة ٣٢٦ - مبحث اول - در وفاء به عهد
مردم را جريمه كرده است كه در سابق اين پول به دادگسترى داده مىشده است ولى اين جريمهها را رد نكرده و فعلًا در پيش او است آيا بايد به دادگسترى رد كند يا به افراد جريمه شده بدهد يا به مخارج ده برساند يا به مقام ديگرى بدهد؟
ج- بايد به صاحبانش ردّ كند. ج ٢ ف ص ٥٣٧
(٣٠١)
س ٤٩- در زمان تظاهرات عليه رژيم طاغوت كالايى كه قيمت آن حدود دو هزار تومان بوده است از منزل شخصى از افراد رژيم سابق كه مردم خانه او را خراب كرده و آتش زده بودند به دست اينجانب رسيده و مورد استفاده شخصى قرار گرفته است با توجه به اينكه شخص مذكور بعد از پيروزى انقلاب اسلامى اعدام گرديده و خانوادهاش نيز به جاى ديگرى رفتهاند كه دسترسى به خانواده او مشكل است بفرماييد حكم استفاده از آن كالا تاكنون و يا بعد از اين چيست؟
ج- كالاى مسروقه بايد به ورثه او برگردد با مراعات مقررات دولت اسلامى.
ج ٢ ف ص ٥٣٩
(٣٠١)
س ٥٠- شخصى در زمان طاغوت كه در اوان تكليف و يا بيشتر بوده مقدارى از اموال عمومى و يا به تعبير ديگر بيت المال را مصرف نموده است به عنوان مثال رفته در اداره برق سيمهاى مسى بىفايده و امثال آن را جمع كرده و فروخته و يا كاغذهاى اطلاعيه را كه در آن زمان براى امور مختلف مملكتى بوده و دست بزرگترها بوده برداشته و به قصابى فروخته و يا از كاغذهاى امتحانى دبيرستانى به طور شخصى استفاده كرده و يا مقدار مختصرى پول به دست آورده، كه تمام اين موارد و امثال آن اولًا در زمان طاغوت بوده و ثانياً از روى جهالت و نادانى بوده حال كه اين شخص متنبّه شده و مخصوصاً اينكه حكومت اسلامى است مىخواهد خودش را برىء الذمّه كند لطفاً راهنمايى بفرماييد كه براى برىءالذمّه شدن شخص مذكور با توجه به اينكه مقدار دقيق آن پولها و پول آن اشيا و كالاها را نمىداند چه مقدار پول بدهد، حداكثر را در نظر بگيرد يا حداقل را و به چه حسابى واريز كند يا كجا بفرستد؟
ج- اجناس برداشتى را ضامن است بايد عين يا قيمت آن را به بيت المال برگرداند.
ج ٢ ف ص ٥٣٩- ٥٤٠
(٣٠١)
س ٥١- در حجره يكى از تجّار مشغول كار بودم. صاحب حجره كارخانه روغنكشى اتومبيل نيز داشت. پس از مدّتى متوجّه شدم كه حساب افراد ضعيفى را كه مثلًا بشكه خالى، فيلتر روغن و غيره به او مىدادند كم مىكرد و چون سواد نداشتند، مثلًا ١٠٠ كارتن فيلتر را ٨٠ كارتن حساب مىكرد و خيلى از تخلفات ديگر؛ پس از مدّتى اينجانب