مسأله ١٦- اگر لقطه از ملتقط گم شود و كسى ديگر آن را پيدا كند تعريف بر او واجب نيست، بلكه بر او واجب است كه به ملتقط اول برساند. البته اگر او را نمى‌شناسد بر او واجب است كه يك سال تعريف كند و در تعريفش مالك يا ملتقط اول را طلب نمايد، پس هر كدام آنها را پيدا كرد واجب است كه به او بدهد. و بين اينكه گم شدن آن از ملتقط، قبل از تعريف يك سال باشد يا بعد از آن فرقى نيست. ج ٣ ص ٤٠٣- ٤٠٥

مسأله ١٨- يك سال تعريف، به اين صورت تحقق مى‌يابد كه در يك سال متوالى يا غير متوالى مشغول معرفى آن باشد به طورى كه عرفاً در جستجوى از مالك آن، مسامحه كار و سهل‌انگار شمرده نشود، بلكه او را در اين مدت جستجو كننده مالك آن بدانند. و اين، اندازه معينى ندارد، بلكه يك امر عرفى است و تحديد آن به مشهور فقها چنين نسبت داده شده كه در هفته اول در هر روز يك مرتبه، سپس در بقيّه ماه در هر هفته يك مرتبه و بعد از آن در هر ماه يك مرتبه معرفى نمايد. و ظاهراً منظور از اين كيفيت، آن است كه كمترين چيزى كه تعريف در يك سال بر آن صدق مى‌كند، بيان شود و برگشت آن به بيست و اندى مرتبه با اين كيفيت است. و در آن اشكال است از جهت اينكه در كافى بودن يك مرتبه در هر ماه بعد از ماه اول اشكال است و ظاهراً در هر هفته يك مرتبه تا تمام سال، كفايت كند و احتياط (مستحب) اين است كه در هفته اول هر روز يك مرتبه باشد. ج ٣ ص ٤٠٥

مسأله ١٩- محل تعريف لقطه، مجامع عمومى مردم است مانند بازارها و زيارتگاهها و جاى اقامه جماعات و مجالس عزادارى و همچنين مساجد در وقتى كه مردم در آن اجتماع دارند، اگرچه در مسجدها مكروه است، پس سزاوار است كه تعريف، در دربهاى مساجد در وقت داخل شدن مردم به مساجد، يا وقت خروجشان باشد. ج ٣ ص ٤٠٥

مسأله ٢٠- واجب است كه لقطه در جاى برداشتن آن- با احتمال وجود صاحب آن در آنجا- تعريف بشود در صورتى كه در جاهايى كه داراى اهالى است از قبيل شهر يا روستا و مانند اينها پيدا كند. و اگر نتواند كه بماند آن را همراه خود به سفر نمى‌برد، بلكه شخص امين مورد اطمينان را نايب مى‌گيرد تا آن را تعريف نمايد. و اگر آن را در صحراها و بيابانها و جاده‌ها و امثال اينها پيدا كند بايد براى كسى كه در آنجاها وجود دارد، تعريف كند، حتى اگر قافله‌اى از آن‌جا گذشته است بايد پشت سرشان برود تا در ميان آنها