راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٣٥٩ - دارويى كه حالت خوف بدان حاصل مىشود

من كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ في حَرْثِهِ ...«٧٣» و نيز: فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ ...«٧٤» و نيز: وَ قَدِمْنا إِلى‌ ما عَمِلُوا من عَمَلٍ«٧٥» و نيز: وَ الْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ.«٧٦» اينها شرايط چهارگانه‌اى براى رهايى از خسران است. ترس پيامبران با آن كه نعمتهاى الهى بر آنها جارى بود بدان سبب بود كه خود را از مكر الهى ايمن نمى‌دانستند چه فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ الله إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ«٧٧» تا آن حدّ كه پيامبر (ص) و جبرئيل (ع) از خوف خدا گريستند، و خداوند به آنها وحى فرمود: چرا گريه مى‌كنيد و حال آن كه من شما را ايمن گردانيده‌ام؟ عرض كردند: چه كسى از مكر تو ايمن است؟«٧٨» گويى چون آنها مى‌دانستند كه خداوند علّام الغيوب است و آنها بر غايات و مصالح امور آگاهى ندارند خود را از اين ايمن نديدند كه قول خداوند كه به آنها فرمود: من شما را ايمن گردانيده‌ام از باب ابتلا و آزمايش آنهاست و مكرى از سوى او نسبت به آنها بوده است تا هر گاه ترس آنها فرو نشيند روشن شود كه آنها خود را از مكر خدا ايمن دانسته‌اند و به گفتار خود وفا نكرده‌اند. چنان كه ابراهيم (ع) به هنگامى كه در منجنيق نهاده شد گفت: حسبى الله (خداوند مرا بس است) و اين از ادّعاهاى بزرگ بود از اين رو خداوند او را امتحان كرد و جبرئيل را فرستاد و در هوا به او گفت: هيچ حاجتى دارى؟ پاسخ داد: امّا به تو نه، و اين پاسخ وفاى به مقتضاى گفتارش بود كه گفت: حسبى الله. خداوند از اين امر خبر داده و فرموده است: وَ إِبْراهِيمَ الَّذِي وَفَّى«٧٩» يعنى به موجب گفتارش «حسبى الله» وفا كرد. و نظير اين را درباره موسى (ع) خبر داده و فرموده است: