راه روشن (ترجمه المحجة البيضاء) - الفيض الكاشاني - الصفحة ٢٣٩ - تميز ميان آنچه محبوب و مكروه خداست

حسد بدينسان تعبير فرموده است: وَ قالُوا لَوْ لا نُزِّلَ هذَا الْقُرْآنُ عَلى‌ رَجُلٍ من الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ،«٣٦» و نيز فَقالُوا أَ بَشَراً مِنَّا واحِداً نَتَّبِعُهُ«٣٧» اينها چيزهايى است كه دل را كور مى‌كند و مانع پذيرش هدايت مى‌شود.

دوم هدايتى است كه وراى هدايت عامّ و عبارت از اين است كه خداوند بنده‌اش را بدين هدايت در حالات مختلف كمك مى‌كند و آن ثمره مجاهده است، چنان كه فرموده است: وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا«٣٨» و مراد در آيه: وَ الَّذِينَ اهْتَدَوْا زادَهُمْ هُدىً«٣٩» همين هدايت است.

سوّم هدايتى است كه وراى هدايت دوم است و آن نورى است كه در عالم نبوّت و ولايت پس از مجاهده كامل مى‌تابد و به وسيله آن به چيزى هدايت مى‌شوند كه عقل به آن راه نمى‌يابد، عقلى كه با آن تكليف حاصل مى‌شود و امكان فراگيرى علوم بدان ميسّر مى‌گردد و آن هدايت مطلق است و آنچه جز آن است حجاب و مقدّمات مى‌باشد.

همان هدايت است كه خداوند آن را به خود نسبت داده و به اين شرافت مخصوص گردانيده و فرموده است: قُلْ إِنَّ هُدَى الله هُوَ الْهُدى‌،«٤٠» هر چند همه چيز از آن خدا و از سوى اوست و نيز همان است كه آن را حيات و زندگى ناميده و فرموده است: أَ وَ من كانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي به في النَّاسِ«٤١» و نيز: أَ فَمَنْ شَرَحَ الله صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ فَهُوَ عَلى‌ نُورٍ من رَبِّهِ.«٤٢»

امّا رشد و مقصود ما از آن عنايت الهى است، هنگامى كه انسان رو به مقاصد خود