اگر قصد تو از خوراك نيرو گرفتن براى عبادت خدا باشد چنان كه قصد تو از قضاى حاجت همين است، نشانه اين قصد در سه چيز از امر خوراك تو ظاهر مى‌شود: وقت، مقدار و جنس خوراك.

امّا وقت: كمترين آن اين است كه در شبانه روز به يك بار خوردن بسنده كنى و بر گرفتن روزه مواظبت داشته باشى.

مقدار: اين كه بر ثلث شكم چيزى نيفزايى.

جنس: آن كه خوراكهاى لذيذ را طلب نكنى و به آنچه اتّفاق افتد قناعت ورزى.

اگر بر رعايت اين سه امر توانايى يافتى و زحمت ارضاى شهوتها و لذّتها از تو ساقط شد خواهى توانست شبهات را ترك كنى و جز از حلال نخورى، چه حلال كمياب است شهوتها را كفايت نمى‌كند.

امّا لباس: بايد مقصود تو از آن دفع سرما و گرما و پوشيدن عورت باشد، و هر چه سرما را از سر تو رفع كند اگر چه كلاهى باشد كه به يك دانق«١٠٣» تهيّه شود چنانچه بيشتر از آن را طلب كنى فضولى و زياده‌روى كرده‌اى و اين امر روزگار تو را تباه مى‌كند و تو را براى تحصيل آن گاهى با كسب و زمانى با استفاده از حرام و شبهه‌ناك به مشغوليّتى دايمى و رنجى پايدار دچار مى‌سازد و ديگر چيزهايى كه سرما و گرما را از تن تو دور مى‌كند به همين گونه قياس كن. و هر چيزى كه فايده لباس از آن حاصل مى‌شود چنانچه به سبب پستى جنس و كمى ارزش بدان اكتفا نكنى پس از آن ديگر براى تو موقف و بازگشتى نخواهد بود بلكه از كسانى خواهى بود كه شكم آنها را چيزى جز خاك پر نمى‌كند.

مسكن- نيز به همين گونه است. اگر به آنچه اين مقصود را برآورده مى‌كند بسنده كنى براى تو كافى خواهد بود كه آسمان سقف و زمين قرارگاه تو باشد، و اگر گرما يا سرما بر تو غلبه كند به مسجدها رو آورى، امّا اگر مسكنى خاصّ بخواهى اين خواست تو به درازا مى‌كشد و بيشتر عمرت در آن صرف مى‌شود، و عمر تنها سرمايه تو است. آنگاه اگر اين مقصود برايت ميسّر شود چنانچه قصد تو از ديوار غير از آن باشد كه ميان تو و چشمها حايل شود و منظور تو از سقف جز اين باشد كه تو را در برابر ريزش بارانها حفظ كند، و ديوارها را بالا ببرى و سقفها را آرايش دهى بى‌شكّ در گودالى درافتاده‌اى كه رهايى تو

«١٠٣» دانق : ١٦ درهم » م .