خبرى براى شما بياورم، يا شعله‌اى از آتش، تا با آن گرم شويد» «قالَ لِأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ ناراً لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْها بِخَبَرٍ أَوْ جَذْوَةٍ مِنَ النَّارِ لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ».
«آنَسْتُ» از «ايناس»، به معنى مشاهده كردن، و ديدن توأم با يك نوع آرامش و انس است، «جَذْوَةٍ» به معنى قطعه‌اى از آتش است، و بعضى گفته‌اند به قطعه بزرگى از هيزم گفته مى‌شود.
از جمله «آتِيكُمْ مِنْها بِخَبَرٍ» (خبرى بياورم) استفاده مى‌شود، كه او راه را گم كرده بود، و از جمله «لَعَلَّكُمْ تَصْطَلُونَ» بدست مى‌آيد كه شبى بود، سرد و ناراحت‌كننده.
در آيه، سخنى از وضع همسر موسى به ميان نيامده، ولى مشهور در تفاسير و روايات اين است كه: او باردار بود و در آن لحظه درد زائيدن به او دست داد، و موسى از اين نظر نيز نگران بود.
***
«هنگامى كه به سراغ آتش آمد (ديد آتشى است نه همچون آتش‌هاى ديگر، خالى از حرارت و سوزندگى، يكپارچه نور و صفا، در همين حال كه موسى سخت در تعجب فرو رفته بود) ناگهان از ساحل راست وادى، در آن سرزمين بلند و پر بركت، از ميان يك درخت، ندا داده شد كه اى موسى منم خداوند، پروردگار عالميان»! «فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ الْوادِ الأَيْمَنِ فِي الْبُقْعَةِ الْمُبارَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى‌ إِنِّي أَنَا اللَّه رَبُّ الْعالَمِينَ».
«شاطِى‌ء» به معنى ساحل و «وادِى» به معنى «درّه» يا «محل عبور سيلاب» و «أَيْمَن» به معنى راست و صفت است براى «شاطى» و «بُقْعَه» به معنى قطعه زمينى است كه نسبت به اطرافش مشخص است.
بدون شك، خداوند قدرت دارد امواج صوتى را در هر چيز بخواهد