تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٠
كافران از روى عناد انكار نمىكنند» و بار ديگر با همين جمله، با اين تفاوت كه، عنوان «ظالمان» به جاى «كافران» نشسته و مىگويد: «آيات ما را جز ظالمان انكار نمىكنند».
مقايسه اين دو با هم، نشان مىدهد كه مسأله از قبيل تكرار نيست، بلكه، بيان دو مطلب مختلف است، يكى به جنبههاى عقيدتى اشاره مىكند، و ديگرى به جنبههاى عملى.
نخست مىگويد: آنها كه با پيشداورىهاى نادرست خود و يا تقليدهاى كوركورانه از نياكان، كفر و شرك را برگزيدهاند، هر آيت و نشانهاى را از خدا ببينند نفى مىكنند، هر چند عقلشان آن را به درستى پذيرفته باشد.
در تعبير دوم مىگويد: آنها كه با ظلم و ستم بر خويشتن و جامعه، راهى را انتخاب كردهاند، و منافع نامشروعشان را در آن مىبينند، و مصمم به ادامه اين ستمگرى هستند، طبيعى است كه زير بار آيات ما نمىروند، چرا كه آيات ما همان گونه كه با خط فكرى آنها سازگار نيست با خط عملى آنها نيز، سازگار نمىباشد.
***