فقير و تهيدست براى خود فراهم ساخته‌اند، به طورى كه گاه، موادِ غذائىِ اضافى آنها كه به زباله‌دانها ريخته مى‌شود، اگر به طور صحيحى جمع‌آورى مى‌شد، براى تغذيه مليونها انسان گرسنه كافى بود.
اين كه: مى‌گوئيم كشورهاى فقير، نه اين است كه حقيقتاً فقير باشند، اينها در حقيقت دزد زده و غارت شده‌اند، گاهى بهترين و گرانبهاترين منابع زير زمينى در اختيار آنها است، اما اين ابر غارتگران، همه را مى‌برند و آنها را بر خاك سياه مى‌نشانند.
اينها، قارون‌هاى زالوصفتى هستند كه پايه‌هاى كاخ بيدادگرى خود را بر ويرانه‌هاى كوخهاى مستضعفين بنا نهاده‌اند، و تا مستضعفين جهان دست به دست هم ندهند، و آنها را همچون «قارون» به قعر زمين نفرستند، اوضاع دنيا به همين صورت خواهد بود، آنها باده مى‌نوشند و خنده مستانه سر مى‌دهند، و اينها بايد زانوى غم در بغل گيرند و گريه كنند!
***
٢- قارون، اين ثروت را از كجا آورده بود.
جالب اين كه: از آيه ٢٣ و ٢٤ سوره «مؤمن»، به خوبى استفاده مى‌شود كه رسالت موسى عليه السلام از آغاز هم براى مبارزه با سه كس بود: «فرعون»، وزيرش «هامان»، و «قارون»، ثروتمندِ مغرور: وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى‌ بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ* إِلى‌ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ وَ قارُونَ فَقالُوا ساحِرٌ كَذَّابٌ: «ما موسى را با آيات خود و دلائل و معجزات روشنى فرستاديم* به سوى فرعون و هامان و قارون و همگى گفتند: موسى ساحرِ دروغگوئى است».
از اين آيه، استفاده مى‌شود كه او همكارِ فرعونيان بود و در خط آنها، و در