***
از آيه بعد استفاده مى‌شود كه مشاجره و درگيرى ميان فرعون و همسرش، و احتمالًا بعضى از اطرافيان آنها، بر سر اين نوزاد درگرفته بود، چرا كه قرآن مى‌گويد: «همسر فرعون گفت: اين نور چشم من و تو است، او را نكشيد، شايد براى ما مفيد باشد، يا او را به عنوان پسر انتخاب كنيم»! «وَ قالَتِ امْرَأَتُ فِرْعَوْنَ قُرَّتُ عَيْنٍ لِي وَ لَكَ لاتَقْتُلُوهُ عَسى‌ أَنْ يَنْفَعَنا أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَداً».
به نظر مى‌رسد، فرعون از چهره نوزاد و نشانه‌هاى ديگر- از جمله گذاردن او در صندوق و رها كردنش در امواج «نيل»- دريافته بود، كه اين نوزاد از بنى اسرائيل است، ناگهان كابوس قيام يك مرد بنى اسرائيلى و زوال ملك او به دست آن مرد، بر روح او سايه افكند، و خواهان اجراى قانون جنايت‌بارش، درباره نوزادان بنى اسرائيل، در اين مورد شد!.
اطرافيان متملق و چاپلوس نيز، فرعون را در اين طرز فكر تشويق كردند و گفتند: دليل ندارد كه قانون درباره اين كودك اجرا نشود؟!
اما «آسيه» همسر فرعون كه نوزاد پسرى نداشت و قلب پاكش كه از قماش درباريان فرعون نبود، كانون مهر اين نوزاد شده بود، در مقابل همه آنها ايستاد و از آنجا كه در اين گونه كشمكش‌هاى خانوادگى غالباً پيروزى با زنان است، او در كار خود پيروز شد؟
و اگر داستان شفاى دختر فرعون نيز، به آن افزوده شود، دليل پيروزى «آسيه» در اين درگيرى روشن‌تر خواهد شد.
ولى قرآن با يك جمله كوتاه و پر معنى در پايان آيه مى‌گويد: «آنها نمى‌دانستند چه مى‌كنند» «وَ هُمْ لايَشْعُرُونَ».
آرى، آنها نمى‌دانستند كه فرمان نافذ الهى و مشيت شكست‌ناپذير خداوند،