اين احتمال، نيز وجود دارد كه در آيات قبل، سخن از بخشش گناهان و جزاى شايسته اين گروه مؤمنان بود، ولى، در اينجا اشاره به مقامِ والاى آنها است كه خود پاداشى است ديگر، آنها در صف صالحان، در صف پيامبران و صديقين و شهدا قرار مى‌گيرند، و همدم و همنشين آنهايند.
***
نكته:
نيكى به پدر و مادر
اين نخستين بار نيست كه قرآن به اين مسأله مهم انسانى، اشاره مى‌كند، قبلًا در سوره «اسراء»، آيه ٢٣ اشاره كرده و بعداً در سوره «لقمان»، آيات ١٤ و ١٥ و «احقاف» آيه ١٥ نيز به اين موضوع مهم اشاره خواهد كرد.
در حقيقت، اسلام برترين احترام را براى اين دو تن قائل است، كه حتى در صورت مشرك بودن، و دعوت به شرك كردن- كه منفورترين كارها در نظر اسلام است- باز حفظ احترام آنها را- در عينِ عدم پذيرش دعوت آنها به شرك- واجب مى‌شمرد.
اين، در واقع يكى از آزمايشهاى بزرگ الهى است كه در آغاز اين سوره به آن اشاره شده؛ چرا كه گاهى آنها به سال‌هائى از عمر مى‌رسند كه نگهدارى و تحملشان مشكل مى‌شود، اينجا است كه: بايد فرزندان، امتحان خود را در زمينه حق‌شناسى و اطاعت فرمان خدا بدهند، و از پدران و مادران به بهترين وجه نگاهدارى كنند.
در حديثى مى‌خوانيم: شخصى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد: من به چه كسى نيكى كنم؟ فرمود: به «مادرت»، دو باره سؤال كرد: بعد از او به چه كسى؟ فرمود: به «مادرت»، بار سوم سؤال كرد: بعد از او به چه كسى؟ باز فرمود:
به «مادرت»! و در چهارمين بار، توصيه پدر، و سپس ساير بستگان را به ترتيبِ