٢- مواهب عظيم ابراهيم عليه السلام
بعضى از مفسران، گفته‌اند: در آيه فوق، نكته لطيفى وجود دارد و آن اين كه: خداوند تمام احوال ناراحت كننده ابراهيم عليه السلام را به ضد آن تبديل كرد:
بت‌پرستان «بابل» مى‌خواستند ابراهيم را با آتش بسوزانند آتش گلستان شد.
آنها مى‌خواستند او هميشه تنها بماند، خداوند آن چنان جمعيت و كثرتى براى او قرار داد كه دنيا از دودمان ابراهيم عليه السلام پر شد.
بعضى از نزديكترين افراد به او گمراه و بت‌پرست بودند- از جمله آزر- خداوند در عوض به او فرزندانى داد كه هم خود هدايت يافته بودند و هم هدايتگر ديگران شدند.
ابراهيم عليه السلام در آغاز مال و جاهى نداشت، اما خداوند در پايان، مال و جاه عظيمى به او عطا كرد.
ابراهيم عليه السلام در ابتداء به قدرى گمنام بود كه حتى بت‌پرستان «بابل» هنگامى كه مى‌خواستند از او ياد كنند مى‌گفتند: سَمِعْنا فَتىً يَذْكُرُهُمْ يُقالُ لَهُ ابْراهِيْمُ: «شنيديم جوانكى گفتگوى بتها را مى‌كرد، كه به او ابراهيم مى‌گفتند»! اما خدا آن چنان اسم و آوازه‌اى به او داد كه به عنوان «شيخ الانبياء» يا «شيخ المرسلين» معروف شد. «١»
***