همين آيات، تشكيل مى‌دهد.
اين آيات، كه همه با تعبير «مِنْ آياتِهِ» (يكى از نشانه‌هاى خدا ...) آغاز مى‌شود، و آهنگ مخصوص و لحن گيرا و جذاب و تعبيرات مؤثر و عميقى دارد، مجموعاً از هفت آيه، تشكيل شده كه شش آيه آن پشت سر هم، و يك آيه جداگانه است (آيه ٤٦ همين سوره).
اين هفت آيه، تقسيم‌بندى جالبى از نظر آيات «آفاقى» و «انفسى» دارد، به طورى كه سه آيه درباره «آيات انفسى» (نشانه‌هاى خدا در وجود خود انسان) و سه آيه درباره «آيات آفاقى» (نشانه‌هاى عظمت پروردگار در بيرون وجود انسان) و يك آيه از «آيات انفسى» و هم از «آيات آفاقى» سخن مى‌گويد.
قابل توجه اين كه، آياتى كه با اين جمله شروع مى‌شود، در قرآن يازده آيه بيش نيست، كه هفت آيه آن در همين سوره «روم» است، و دو آيه در سوره «فصلت» (آيه ٣٧ و ٣٩) و دو آيه در سوره «شورى‌» است (آيه ٢٩ و ٣٢) و مجموع اين يازده آيه حقّاً يك دوره كامل توحيد است.
ذكر اين نكته را قبل از ورود در تفسير آيات نيز لازم مى‌دانيم كه، آنچه را قرآن در اين آيات به آن اشاره مى‌كند، گرچه مسائلى است كه در بدو نظر براى عموم مردم قابل درك و تشخيص است، ولى با پيشرفت علم و دانش بشرى همواره نكته‌هاى تازه‌اى در زمينه آن براى دانشمندان آشكار مى‌شود، كه به قسمتى از آن در لابلاى تفسير اين آيات، اشاره خواهيم كرد.
قرآن در اينجا نخست، به سراغ آفرينش انسان، كه اولين و مهمترين موهبت الهى بر او است، مى‌رود و مى‌گويد: «يكى از نشانه‌هاى او اين است كه شما را از خاك آفريد، سپس ناگهان شما انسان‌هائى شديد كه در روى زمين منتشر گشتيد» «وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ إِذا أَنْتُمْ بَشَرٌ تَنْتَشِرُونَ».