يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي».
سپس براى تأكيد مى‌افزايد: «براى آنها عذاب دردناكى است» «وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ».
اين «عذاب اليم» لازمه مأيوس شدن از رحمت خدا است.
منظور از «آيات اللَّه»، يا «آيات تكوينى» يعنى آثار عظمت الهى در نظام آفرينش است، و در اين صورت اشاره به مسأله توحيد مى‌باشد، در حالى كه «لِقائِهِ» اشاره به مسأله معاد است، يعنى آنها هم منكر مبدأ هستند و هم منكر معاد.
و يا اشاره به «آيات تشريعى» يعنى آياتى كه خداوند بر پيامبرانش نازل كرده، كه هم از مبدأ سخن مى‌گويد، هم از نبوت و هم از معاد، و در اين صورت تعبير به «لِقائِهِ» از قبيل ذكر عام بعد از خاص است.
اين احتمال نيز، وجود دارد كه، منظور همه آيات خدا در عالم آفرينش و تشريع است.
ذكر اين نكته، نيز لازم است كه «يَئِسُوا» (مأيوس شدند) «فعل ماضى» است، هر چند هدف اصلى آن آينده، يعنى قيامت مى‌باشد، زيرا معمول عرب اين است كه حوادث آينده، هنگامى كه صددرصد قطعى باشد، گاهى با فعل ماضى از آن تعبير مى‌كند.
***