تفسير:
باز هم نشانه‌هاى عظمت او در برون و درون
به دنبال بحث‌هاى گذشته پيرامون آيات پروردگار در آفاق و انفس، آيات مورد بحث، به گفتگو پيرامون بخش ديگرى از اين آيات بزرگ، مى‌پردازد.
نخست پديده «خواب» را به عنوان يك پديده مهم آفرينش، و نمودارى از نظام حكيمانه آفريننده آن، مورد توجه قرار داده، مى‌گويد:
«از آيات او خواب شما در شب و روز است، و نيز تلاش و كوشش شما براى بهره‌گيرى از فضل پروردگار و تأمين نيازمندى‌هاى زندگى» «وَ مِنْ آياتِهِ مَنامُكُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ ابْتِغاؤُكُمْ مِنْ فَضْلِهِ».
و در پايان، مى‌افزايد: «در اين امور آيات و نشانه‌هائى است براى آنها كه گوش شنوا دارند» «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَسْمَعُونَ».
اين حقيقت، بر هيچ كس پوشيده نيست كه، همه «موجودات زنده» براى تجديد نيرو، و به دست آوردن آمادگى لازم براى ادامه كار و فعاليت، نياز به استراحت دارند، استراحتى كه به طور الزامى به سراغ آنها بيايد، و حتى افراد پر تلاش و يا حريص را ناگزير به انجام آن سازد.
چه عاملى براى وصول به اين هدف، بهتر از خواب، تصور مى‌شود؟ كه، الزاماً به سراغ انسان مى‌آيد و او را وادار مى‌كند: تمام فعاليت‌هاى جسمانى و بخش مهمى از فعاليت‌هاى فكرى و مغزى خويش را تعطيل كند، تنها دستگاه‌هائى از جسم، همانند قلب و ريه و بخشى از فعاليت‌هاى مغزى كه براى ادامه حيات لازم است به كار خود ادامه مى‌دهند، آن هم بسيار آرام و آهسته.
اين موهبت بزرگ الهى، سبب مى‌شود كه جسم و روح انسان، به اصطلاح سرويس شود، و با بروز حالت خواب كه يك نوع وقفه و تعطيل كار بدن است،