تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٠
٥٨ وَ كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَرْيَةٍ بَطِرَتْ مَعِيشَتَها فَتِلْكَ مَساكِنُهُمْ لَمْتُسْكَنْ مِنْ بَعْدِهِمْ إِلَّا قَلِيلًا وَ كُنَّا نَحْنُ الْوارِثِينَ
٥٩ وَ ما كانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرى حَتَّى يَبْعَثَ فِي أُمِّها رَسُولًا يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِنا وَ ما كُنَّا مُهْلِكِي الْقُرى إِلَّا وَ أَهْلُها ظالِمُونَ
٦٠ وَ ما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زِينَتُها وَ ما عِنْدَ اللَّه خَيْرٌ وَ أَبْقى أَ فَلاتَعْقِلُونَ
ترجمه:
٥٨- و چه بسيار از شهرها و آبادىهائى را كه بر اثر فراوانى نعمت، مست و مغرور شده بودند هلاك كرديم! اين خانههاى آنهاست كه (ويران شده، و) بعد از آنان جز اندكى كسى در آنها سكونت نكرد؛ و ما وارث آنان بوديم!
٥٩- پروردگار تو هرگز شهرها و آبادىها را هلاك نمىكرد تا اين كه در كانون آنها پيامبرى مبعوث كند كه آيات ما را بر آنان بخواند؛ و ما هرگز آبادىها و شهرها را هلاك نكرديم مگر آن كه اهلش ظالم بودند!
٦٠- آنچه به شما داده شده، متاع زندگى دنيا و زينت آن است؛ و آنچه نزد خداست بهتر و پايدارتر است؛ آيا انديشه نمىكنيد؟!
تفسير:
دلبستگىهاى دنيا، شما را نفريبد
در آياتِ گذشته، سخن از اين بود: بعضى از كفار «مكّه» متوسل به اين عذر