آرامش و رفع خستگى حاصل گردد، و انسان، حيات و نشاط و نيروى تازه‌اى پيدا كند.
مسلماً اگر خواب نبود، روح و جسم انسان، بسيار زود پژمرده و فرسوده مى‌شد، و بسيار زود پيرى و شكستگى به سراغ او مى‌آمد، به همين دليل خواب متناسب و آرام، راز سلامت، و طول عمر، و دوام نشاط جوانى است.
قابل توجه اين كه:
اولًا خواب را قبل از «ابتغاء فضل اللَّه» كه در آيات قرآن به معنى تلاش براى روزى است، قرار داده، اشاره به اين كه: پايه‌اى براى آن محسوب مى‌شود، چرا كه بدون خواب كافى «ابتغاء فضل اللَّه» مشكل است.
ثانياً درست است كه خواب، معمولًا در شب است، و تلاش معاش در روز، اما چنان نيست كه انسان نتواند اين برنامه را به هنگام لزوم تغيير دهد، بلكه خداوند انسان را چنان آفريده كه مى‌تواند برنامه خواب خود را تغيير داده، و بر ضرورت‌ها و نيازها منطبق سازد، تعبير به «مَنامُكُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ» (خواب شما در شب و روز) گويا اشاره به همين نكته است.
بدون شك، برنامه اصلى خواب، مربوط به شب است، و شب به خاطر آرامشى كه از تاريكى پديد مى‌آيد، اولويت خاصى در اين مورد دارد، اما گاه شرائطى در زندگى انسان پيدا مى‌شود- مثلًا- مجبور مى‌شود شبانه سفر كند، و روز استراحت نمايد، اگر برنامه تنظيم خواب در اختيار انسان نبود، چه مشكلاتى كه پيش نمى‌آمد؟
اهميت اين مطلب- مخصوصاً در عصر ما- كه بسيارى از مؤسسات صنعتى و پزشكى و درمانى مجبورند به طور مداوم، در تمام شبانه روز كار كنند، و تعطيل برنامه‌هاى آنها ممكن نيست،- و لذا كارگران در سه نوبت به كار مى‌پردازند- از