صاحب اختيار در امور تكوينى است، و هم تشريعى و هر دو از مقام خالقيت او سرچشمه مى‌گيرد.
با اين حال، چگونه آنها راه شرك را مى‌پويند، و چگونه به سوى غير خدا مى‌روند؟!
لذا، در پايان آيه مى‌فرمايد: «منزه است خداوند و برتر و بالاتر است از شريك‌هائى كه براى او قائل مى‌شوند» «سُبْحانَ اللَّه وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ».
در رواياتى كه از طرق اهلبيت عليهم السلام به ما رسيده، آيه فوق به مسأله اختيار و گزينش امام معصوم از سوى خدا تفسير شده است، و جمله «ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ» آنها اختيارى در اين زمينه ندارند) نيز بر همين معنى تطبيق شده، و اين در واقع از قبيل بيان مصداق روشن است؛ چرا كه مسأله حفظ دين و آئين، و انتخاب رهبر معصوم براى اين هدف، جز از ناحيه خدا ممكن نيست. «١»
***
آيه بعد كه سخن از علم گسترده خداوند مى‌گويد، در حقيقت تأكيدى است و يا دليلى است براى آنچه در آيه قبل، از اختيار گسترده خداوند بيان شد، مى‌فرمايد: «پروردگار تو مى‌داند آنچه را كه سينه‌هايشان پنهان مى‌دارد، و آنچه را كه آشكار مى‌كنند» «وَ رَبُّكَ يَعْلَمُ ما تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَ ما يُعْلِنُونَ».
اين احاطه او بر همه چيز، دليلى است بر اختيار او نسبت به همه چيز، و ضمناً تهديدى است براى مشركان كه گمان نكنند، خدا، از نيات و توطئه‌هاى آنها آگاه نيست.
***