استخوان پوسيده را در مقابل پيامبر صلى الله عليه و آله آورده و گفتند: چه كسى قدرت دارد آن را احيا كند؟ فرمود: يُحْيِيْهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ ...: «همان خدائى كه روز نخست آن را آفريد، زنده مى‌كند، همان خدائى كه از درخت سبز، براى شما آتش بيرون مى‌فرستد». «١»
***
آيه بعد، به عنوان تأكيد بر اصول چهارگانه‌اى كه در آيه قبل آمد، مى‌فرمايد:
«اين گونه ما كتاب آسمانى (قرآن) را بر تو نازل كرديم» «وَ كَذلِكَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ».
آرى، اين قرآن بر اساس وحدت معبود، وحدت دعوت همه پيامبران راستين، تسليم بى قيد و شرط در برابر فرمان حق، و مجادله با بهترين شيوه‌ها نازل شده.
بعضى از مفسران گفته‌اند: منظور از جمله فوق، تشبيه نزول قرآن بر پيامبر صلى الله عليه و آله به نزول كتب پيشين بر ساير انبياء است، يعنى همان گونه كه بر پيامبران گذشته، كتاب آسمانى نازل كرديم، بر تو نيز قرآن را نازل نموديم.
ولى تفسير اول، دقيق‌تر به نظر مى‌رسد، هر چند جمع ميان هر دو معنى نيز ممكن است.
سپس، مى‌افزايد: «كسانى كه پيش از اين كتاب آسمانى به آنها داده‌ايم (و به راستى به آن پايبند و معتقدند) به اين كتاب ايمان مى‌آورند» «فَالَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يُؤْمِنُونَ بِهِ».
چرا كه هم نشانه‌هاى آن را در كتب خود يافته‌اند، و هم محتوايش را از نظر اصول كلى، هماهنگ با محتواى كتب خود مى‌بينند.