خدا، ايمان و عمل صالح، كه به دنبال آن مسلماً «نجات و فلاح و رستگارى» است.
تعبير به «عَسى‌» (اميد است) با اين كه: كسى كه داراى ايمان و عمل صالح باشد، حتماً اهل فلاح و رستگارى است، ممكن است به خاطر اين باشد كه: اين رستگارى، مشروط به بقاء و دوام اين حالت است، و از آنجا كه دوام و بقاء در مورد همه توبه‌كنندگان، مسلّم نيست، تعبير به «عَسى‌» شده است.
بعضى از مفسران نيز گفته‌اند: اين تعبير (عَسى‌) هنگامى كه از شخص كريم صادر شود، مفهوم آن قطعى بودن مطلب است، و خداوند «أَكْرَمُ الاكْرَمِين» است.
***
آيه بعد، در حقيقت دليلى است بر نفى شرك، و بطلان عقيده مشركان، مى‌فرمايد: «پروردگار تو هر چه را بخواهد خلق مى‌كند، و هر چه را بخواهد بر مى‌گزيند» «وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ».
آفرينش به دست او است، و تدبير و اختيار و گزينش نيز به اراده و فرمان او.
«آنها در برابر او اختيارى ندارند» «ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ». «١»

اختيار آفرينش با او است، اختيار شفاعت به دست او، و اختيار ارسال پيامبران نيز به اراده او است، خلاصه، اختيارِ همه چيز، بستگى به مشيت ذات پاك او دارد. بنابراين، نه از بتها كارى ساخته است، و نه حتى از فرشتگان و انبياء، مگر به اجازه او.
به هر حال، اطلاق اختيار در اينجا، دليل بر تعميم آنست، يعنى خداوند، هم