٥٦ إِنَّكَ لاتَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لكِنَّ اللَّه يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ
٥٧ وَ قالُوا إِنْ نَتَّبِعِ الْهُدى‌ مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنا أَ وَ لَمْ‌نُمَكِّنْ لَهُمْ حَرَماً آمِناً يُجْبى‌ إِلَيْهِ ثَمَراتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ رِزْقاً مِنْ لَدُنَّا وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لايَعْلَمُونَ
ترجمه:
٥٦- تو نمى‌توانى كسى را كه دوست دارى هدايت كنى؛ ولى خداوند هر كس را بخواهد هدايت مى‌كند؛ و او به هدايت‌يافتگان آگاه‌تر است!
٥٧- آنها گفتند: «ما اگر هدايت را همراه تو پذيرا شويم؛ ما را از سرزمينمان مى‌ربايند»! آيا ما حرم امنى در اختيار آنها قرار نداديم كه ثمرات هر چيزى (از هر شهر و ديارى) به سوى آن آورده مى‌شود؟! رزقى است از جانب ما؛ ولى بيشتر آنان نمى‌دانند!
تفسير:
هدايت، تنها به دست خدا است
گرچه در شأن نزول آيه نخست از اين آيات، بحث‌هاى زيادى كرده‌اند، اما چنان كه خواهيم ديد، رواياتى است بى‌اعتبار و بى‌ارزش، كه گويا براى مقاصدِ خاصى جعل شده است، و لذا بهتر اين ديديم كه تفسيرِ آيه را از خود قرآن مجيد بخواهيم، و بعد، به نقد و بررسى آن روايات مشكوك يا مجعول بپردازيم.
با توجه به اين كه، در آيات گذشته، سخن از دو گروه در ميان بود: گروهى