درآورند، سپس آنها را در پهنه آسمان آن گونه كه بخواهد مى‌گستراند، و متراكم مى‌سازد؛ در اين هنگام دانه‌هاى باران را مى‌بينى كه از لابلاهاى آن خارج مى‌شود؛ هنگامى كه اين (باران حيات‌بخش) را به هر كس از بندگانش كه بخواهد برساند، ناگهان خوشحال مى‌شوند.
٤٩- قطعاً پيش از آن كه بر آنان نازل شود مأيوس بودند!
٥٠- به آثار رحمت الهى بنگر كه چگونه زمين را بعد از مردنش زنده مى‌كند؛ چنين كسى (كه زمين مرده را زنده كرد) زنده كننده مردگان (در قيامت) است؛ و او بر همه چيز تواناست!
تفسير:
به آثار رحمت الهى بنگر!
گفتيم در اين سوره، بخش قابل ملاحظه‌اى از دلائل توحيد و نشانه‌هاى پروردگار در هفت آيه بيان شده، كه هر كدام با جمله «وَ مِنْ آياتِهِ» آغاز مى‌شود، شش قسمت آن را قبلًا به صورت پى در پى خوانديم، و نخستين آيه مورد بحث هفتمين و آخرين آنها مى‌باشد.
و از آنجا كه در آيه قبل، سخن از ايمان و عمل صالح بود، بيان دلائل توحيدى در اينجا تأكيدى نيز بر آن مى‌باشد.
مى‌فرمايد: «از آيات عظمت و قدرت خدا اين است كه، بادها را به عنوان بشارت‌گرانى مى‌فرستد» «وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّياحَ مُبَشِّراتٍ».
آنها پيشاپيش باران حركت مى‌كنند، قطعات پراكنده ابر را با خود برداشته، به هم مى‌پيوندند، و به سوى سرزمين‌هاى خشك و تشنه مى‌برند، صفحه آسمان را مى‌پوشانند و با دگرگون ساختن درجه حرارت جوّ، ابرها را آماده ريزش باران