صبر و شكيبائى را از دست نمى‌دهند». «١»
فكر كنيد دو نفر جانباز راه خدا، قدم به ميدان جهاد مى‌گذارند، يكى از پايان كار با خبر است و مى‌داند نتيجه اين جهاد پيروزى است، اما دومى با خبر نيست، آيا از يك نظر، صبرِ دومى بيشتر از صبر اولى نمى‌باشد؟
يا فى المثل، قرائن نشان مى‌دهد كه هر دو شربت شهادت مى‌نوشند، اما يكى مى‌داند، كه در شهادتش چه اسرارى نهفته است، و چه موجى در آينده در اعصار و قرون متمادى ايجاد مى‌كند، و چه الگوئى براى آزادگان مى‌شود؟ اما ديگرى از اسرار آينده آگاه نيست، بدون شك، دومى از اين نظر صبر بيشترى به خرج مى‌دهد.
در حديثِ ديگرى، در تفسير «على بن ابراهيم» آمده كه، منظور از «لغو» در آيه فوق «كذب» و «لهو» و «غنا» است، و پرهيزكنندگان، امامانند. «٢»
پيدا است كه هر دو قسمتِ حديث، از قبيل بيان مصداق روشن است و گرنه «لغو» مفهوم گسترده‌اى دارد كه غير اينها را نيز شامل مى‌شود، و اعراض‌كنندگان از «لغو» نيز همه «مؤمنان راستين» هستند، هر چند امامان در صف مقدم جاى دارند.
***