٥٢- بگو: «همين بس كه خدا ميان من و شما گواه است؛ آنچه را در آسمانها و زمين است مى‌داند؛ و كسانى كه به باطل ايمان آوردند و به خدا كافر شدند زيانكاران واقعى هستند»!
٥٣- آنان با شتاب از تو عذاب را مى‌طلبند؛ و اگر موعد مقررى تعيين نشده بود، عذاب (الهى) به سراغ آنان مى‌آمد، و سرانجام اين عذاب به طور ناگهانى بر آنها نازل مى‌شود در حالى كه نمى‌دانند (و غافلند).
٥٤- آنان با عجله از تو عذاب مى‌طلبند، در حالى كه جهنم به كافران احاطه دارد.
٥٥- آن روز كه عذاب (الهى) آنها را از بالاى سر و پائين پايشان فرا مى‌گيرد و به آنها مى‌گويد: «بچشيد آنچه را عمل مى‌كرديد» (روز سخت و دردناكى براى آنهاست)!
تفسير:
آيا معجزه قرآن كافى نيست؟!
كسانى كه بر اثر لجاجت، و اصرار در باطل، حاضر نبودند به هيچ قيمتى در برابر بيان مستدل و منطقى قرآن، تسليم شوند، و آوردن كتابى همچون قرآن به وسيله فرد درس نخوانده‌اى، همچون پيامبر صلى الله عليه و آله،- كه دليل روشنى بر حقانيت وى بود- بپذيرند، دست به بهانه جوئى تازه‌اى زدند، چنان كه قرآن در نخستين آيات مورد بحث مى‌گويد: آنها از روى سخريه و استهزاء «گفتند: چرا معجزاتى (همچون معجزات موسى و عيسى عليهما السلام) از سوى پروردگارش بر او نازل نشده است»؟ «وَ قالُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آياتٌ مِنْ رَبِّهِ».
چرا او عصاى موسى، و يد بيضاء، و دم مسيحا، ندارد؟
چرا او هم دشمنان خود را با معجزات بزرگ، نابود نمى‌كند؟ آن گونه كه موسى و شعيب و هود و نوح و صالح عليهم السلام كردند؟