همان ياد خدا است، همان «ذكر اللَّه» است كه در آيه فوق به عنوان برترين نتيجه بيان شده است.
البته، ذكرى كه مقدمه فكر، و فكرى كه انگيزه عمل بوده باشد، چنان كه در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده كه در تفسير جمله «وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ» فرمود:
ذِكْرُ اللَّهِ عِنْدَ ما أَحَلَّ وَ حَرَّمَ: «ياد خدا كردن به هنگام انجام حلال و حرام» (يعنى به ياد خدا بيفتد به سراغ حلال برود و از حرام چشم بپوشد). «١»
٢- نماز وسيله شستشوى از گناهان و مغفرت و آمرزش الهى است؛ چرا كه خواه ناخواه، نماز انسان را دعوت به توبه و اصلاح گذشته مى‌كند، لذا در حديثى مى‌خوانيم: پيامبر صلى الله عليه و آله از ياران خود سؤال كرد: لَوْ كَانَ عَلَى بَابِ دَارِ أَحَدِكُمْ نَهْرٌ فَاغْتَسَلَ فِي كُلِّ يَوْمٍ مِنْهُ خَمْسَ مَرَّاتٍ أَ كَانَ يَبْقَى فِي جَسَدِهِ مِنَ الدَّرَنِ شَيْ‌ءٌ؟ قُلْنَا: لا، قَالَ: فَإِنَّ مَثَلَ الصَّلاةِ كَمَثَلِ النَّهْرِ الْجَارِي كُلَّمَا صَلّى‌ صَلاةً كَفَّرَتْ مَا بَيْنَهُمَا مِنَ الذُّنُوبِ: «اگر بر در خانه يكى از شما نهرى از آب صاف و پاكيزه باشد، و در هر روز، پنج بار خود را در آن شستشو دهد، آيا چيزى از آلودگى و كثافت در بدن او مى‌ماند»؟.
در پاسخ عرض كردند: نه، فرمود: «نماز درست همانند اين آب جارى است، هر زمان كه انسان نمازى مى‌خواند، گناهانى كه در ميان دو نماز انجام شده است از ميان مى‌رود». «٢»
و به اين ترتيب، جراحاتى كه بر روح و جان انسان از گناه، مى‌نشيند، با مرهم نماز، التيام مى‌يابد، و زنگارهائى كه بر قلب مى‌نشيند، زدوده مى‌شود.
٣- نماز سدّى در برابر گناهان آينده است، چرا كه روح ايمان را در انسان