تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٨
بهم پيوستگى را بر هم زنند.
تفسير:
آزمايش الهى، يك سنت جاويدان
باز در آغاز اين سوره، به حروف مقطعه (الف- لام- ميم) برخورد مىكنيم كه تاكنون بارها تفسير آن را از ديدگاههاى مختلف بيان كردهايم. «١»
***
بعد از ذكر حروف مقطعه، به يكى از مهمترين مسائل زندگى بشر كه مسأله شدائد و فشارها و آزمونهاى الهى است اشاره مىكند.
نخست مىگويد: «آيا مردم گمان كردند: همين اندازه كه اظهار ايمان كنند و شهادت به توحيد و رسالت پيامبر دهند، به حال خود واگذارده خواهند شد و امتحان نمىشوند»؟! «أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لايُفْتَنُونَ». «٢»
***
بعد، بلافاصله به ذكر اين حقيقت مىپردازد كه، امتحان، يك سنت هميشگى و جاودانى الهى است، امتحان، مخصوص شما جمعيت مسلمانان نيست، سنتى است كه در تمام امتهاى پيشين جارى بوده است. مىفرمايد: «ما كسانى را كه قبل از آنها بودند آزمايش كرديم» «وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ».
آنها را نيز در كورههاى سخت امتحان، افكنديم، آنها نيز همچون شما، در فشار دشمنان بىرحم و جاهل و بىخبر و متعصب و لجوج قرار داشتند، هميشه