الصَّلوةَ، وَ طاعَةُ الصَّلوةِ أَنْ يَنْتَهِىَ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ: «كسى كه اطاعت فرمان نماز نكند، نمازش نماز نيست، و اطاعت نماز آن است كه نهى آن از فحشاء و منكر به كار بندد». «١»
٣- و در حديث سومى از همان بزرگوار، چنين مى‌خوانيم: جوانى از «انصار» نماز را با پيامبر صلى الله عليه و آله ادا مى‌كرد، اما با اين حال آلوده گناهان زشتى بود، اين ماجرا را به پيامبر صلى الله عليه و آله عرضه داشتند، فرمود: انَّ صَلاتَهُ تَنْهاهُ يَوْماً مَّا: «سرانجام روزى نمازش او را از اين اعمال پاك مى‌كند». «٢»
٤- اين اثر نماز به قدرى اهميت دارد، كه در بعضى از روايات اسلامى به عنوان معيار سنجش نماز مقبول و غير مقبول از آن ياد شده، چنان كه امام صادق عليه السلام مى‌فرمايد: مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَعْلَمَ أَقُبِلَتْ صَلوتُهُ أَمْ لَمْ‌تُقْبَلْ؟ فَلْيَنْظُرْ: هَلْ مَنَعَتْهُ صَلوتُهُ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ؟ فَبِقَدْرِ ما مَنَعَتْهُ قُبِلَتْ مِنْهُ!: «كسى كه دوست دارد ببيند آيا نمازش مقبول درگاه الهى شده، يا نه؟ بايد ببيند آيا اين نماز او را از زشتى‌ها و منكرات باز داشته يا نه؟ به همان مقدار كه بازداشته نمازش قبول است»!. «٣»
***
در دنباله آيه اضافه مى‌فرمايد: «ذكر خدا از آن هم برتر و بالاتر است» «وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ».
ظاهر جمله فوق اين است كه: بيان فلسفه مهمترى براى نماز مى‌باشد، يعنى يكى ديگر از آثار و بركات مهم نماز، كه حتى از نهى از فحشاء و منكر مهمتر است، آنست كه انسان را به ياد خدا مى‌اندازد، كه ريشه و مايه اصلى هر خير و