الأَرْضَ بِالْحَقِّ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ».
باطل و بيهوده در كار او راه ندارد، اگر مثال به عنكبوت و خانه سست و بى بنيادش مى‌زند، روى حساب است، و اگر موجود كوچكى را براى تمثيل برگزيده براى بيان حق است، و گرنه او آفريننده بزرگترين كهكشان‌ها و منظومه‌هاى آسمانى است.
جالب اين كه: در پايان اين چند آيه، تكيه روى «علم» و «ايمان» است، در يك جا مى‌فرمايد: «لَوْ كانُوا يَعْلَمُون» (اگر مى‌دانستند) جاى ديگرى مى‌فرمايد:
«وَ ما يَعْقِلُها إِلَّا الْعالِمُونَ» (جز عالمان آگاه اين مثل‌ها را درك نمى‌كنند).
و در اينجا مى‌فرمايد: «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِلْمُؤْمِنِينَ» (در اين، نشانه بزرگى است براى افراد با ايمان).
اشاره به اين كه: چهره حق روشن و آفتابى است، اما در زمينه‌هاى مستعد شكوفا مى‌شود، قلبى آگاه، و جستجوگر، روحى بيدار و تسليم در مقابل حق، لازم است و اگر اين كوردلان، جمال حق را نمى‌بينند، نه به خاطر خفاى آن است كه به خاطر نابينائى آنها است.
***