طناب‌ها و ميخ‌هاى اطراف محكم باشد، اثرى ندارد، همچنين هنگامى كه ارتباط بندگان با خدا، از طريق نماز، از ميان برود اعمال ديگر اثر خود را از دست خواهد داد.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: أَوَّلُ ما يُحاسَبُ بِهِ الْعَبْدُ الصَّلوةُ فَانْ قُبِلَتْ قُبِلَ سائِرُ عَمَلِهِ، وَ انْ رُدَّتْ رُدَّ عَلَيْهِ سائِرُ عَمَلِهِ: «نخستين چيزى كه در قيامت از بندگان حساب مى‌شود نماز است، اگر مقبول افتاد سائر اعمالشان قبول مى‌شود، و اگر مردود شد سائر اعمال نيز، مردود مى‌شود»! «١»
شايد دليل اين سخن، آن باشد كه، نماز رمز ارتباط خلق و خالق است، اگر به طور صحيح انجام گردد، قصد قربت و اخلاص كه وسيله قبولى سائر اعمال است در او زنده مى‌شود، و گرنه، بقيه اعمال او مشوب و آلوده مى‌گردد، و از درجه اعتبار ساقط مى‌شود.
٨- نماز قطع نظر از محتواى خودش، با توجه به شرائط صحت، دعوت به پاكسازى زندگى مى‌كند؛ چرا كه مى‌دانيم مكان نمازگزار، لباس نمازگزار، فرشى كه بر آن نماز مى‌خواند، آبى كه با آن وضو مى‌گيرد و غسل مى‌كند، محلى كه در آن غسل و وضو انجام مى‌شود، بايد از هر گونه غصب و تجاوز به حقوق ديگران پاك باشد، كسى كه آلوده به تجاوز و ظلم، ربا، غصب، كم‌فروشى، رشوه خوارى و كسب اموال حرام باشد، چگونه مى‌تواند مقدمات نماز را فراهم سازد؟
بنابراين تكرار نماز، در پنج نوبت در شبانه روز خود دعوتى است به رعايت حقوق ديگران.
٩- نماز علاوه بر شرائط صحت، شرائط قبول، يا به تعبير ديگر شرائط كمال دارد، كه رعايت آنها نيز يك عامل مؤثر ديگر، براى ترك بسيارى از گناهان