تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٠
مرغى پرواز مىكرد، نه انسان زندهاى وجود داشت و نه قطره بارانى مىباريد.
«سَرْمَد»، به معنى دائم و هميشگى است (بعضى آن را از ماده «سرد»، به معنى «پىدرپى» دانستهاند و «ميم» آن را زائده مىدانند، ولى ظاهر اين است كه خود اين ماده مستقلًا به معنى دائم و هميشگى مىباشد). «١»
***
آيه بعد، سخن از نعمت «ظلمت و تاريكى» به ميان مىآورد، مىفرمايد:
«بگو به من خبر دهيد! آيا اگر خداوند، روز را تا قيامت بر شما جاودان كند، چه معبودى غير از اللَّه است كه شبى براى شما بياورد، تا در آن آرامش يابيد؟ آيا نمىبينيد»؟! «قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ جَعَلَ اللَّه عَلَيْكُمُ النَّهارَ سَرْمَداً إِلى يَوْمِ الْقِيامَةِ مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّه يَأْتِيكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ أَ فَلاتُبْصِرُونَ».
***
و در سومين آيه، كه در حقيقت نتيجهگيرى از دو آيه قبل است مىفرمايد:
«از رحمت اوست كه براى شما شب و روز قرار داد، تا از يكسو، در آن آرامش پيدا كنيد، و از سوى ديگر، براى تأمين زندگى و بهرهگيرى از فضل خداوند تلاش كنيد، و شايد شكر نعمت او را به جا آوريد» «وَ مِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ».
آرى، گستردگى دامنه رحمت خدا ايجاب مىكند، كه تمام وسائل حيات شما را تأمين كند، شما از يكسو، نياز به كار و كوشش و حركت داريد، كه بدون روشنائى روز ممكن نيست، و از سوى ديگر، نياز به استراحت و آرامش كه بدون تاريكى شب كامل نمىشود.