افراد «همجنس‌گرا» تدريجاً به انزوا و بيگانگى از اجتماع، و سپس بيگانگى از خويشتن، رو مى‌آورند، و گرفتار تضاد پيچيده روانى مى‌شوند، و اگر به اصلاح خويش نپردازند، ممكن است به بيماريهاى جسمى و روانى مختلفى گرفتار شوند.
به همين دليل، و به دلائل اخلاقى و اجتماعى ديگر، اسلام شديداً «همجنس گرائى» را در هر شكل و صورت، تحريم كرده، و براى آن مجازاتى شديد كه گاه به سرحد اعدام مى‌رسد، قرار داده است.
موضوع مهم اين است كه: بى بند و بارى و تنوع‌طلبى بيمارگونه دنياى متمدن مادى، بسيارى از پسران و دختران را به سوى اين انحراف بزرگ مى‌كشاند، نخست پسران را تشويق به لباس‌هاى جلف و زنانه و خودآرائى مخصوص، و دختران را به لباس‌هاى پسرانه دعوت مى‌كند، و از اينجا انحراف و همجنس گرائى شروع مى‌شود تا جائى كه به وقيح‌ترين اعمال در اين زمينه، شكل قانونى مى‌دهند و از هرگونه پيگرد و مجازات بركنار مى‌دانند كه قلم از شرح و وصف آن شرم دارد. «١»
***