مى‌كند.
در سوره «ق» آيه ١١ نيز بعد از ذكر حيات زمين‌هاى مرده، مى‌فرمايد: وَ كَذلِكَ الْخُرُوجُ: «رستاخيز نيز چنين است».
شبيه همين تعبير در آيه ٩ سوره «فاطر» نيز آمده است كه مى‌فرمايد: كَذلِكَ الْنُشُور: «اين گونه است نشور در قيامت».
در واقع قانون حيات و مرگ، همه جا شبيه يكديگر است، كسى كه با چند قطره باران زمين مرده را زنده مى‌كند، و شور و جنبش و حركت در آن مى‌آفريند، و اين كار همه سال و گاه همه روز تكرار مى‌شود، اين توانائى را دارد كه انسان‌ها را نيز بعد از مرگ زنده كند، همه جا مرگ به دست او است و حيات نيز به فرمان او.
درست است كه ظاهراً زمين مرده زنده نمى‌شود، بلكه بذرهاى گياهان كه در دل زمين مى‌باشد پرورش مى‌يابد، ولى مى‌دانيم اين بذرهاى كوچك، مقدار عظيمى از اجزاء زمين را در پيكر خود جذب كرده، و موجودات مرده‌اى را تبديل به موجودات زنده مى‌كند، و حتى ذرات متلاشى شده اين گياهان نيز مجدداً نيرو و قدرت براى حيات به زمين مى‌بخشد.
در حقيقت منكران معاد، هيچ دليلى بر مدعاى خود جز استبعاد نداشتند، و قرآن مجيد براى در هم شكستن استبعاد آنان، از اين نمونه‌هاى زنده بهره مى‌گيرد.
***