تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٩
واجب كرده است، و نماز را براى پاكسازى از كبر». «١»
٦- نماز وسيله پرورش، فضائل اخلاق و تكامل معنوى انسان است، چرا كه انسان را از جهان محدودِ ماده، و چهار ديوار عالم طبيعت بيرون مىبرد، به ملكوت آسمانها دعوت مىكند، و با فرشتگان هم صدا و هم راز مىسازد، خود را بدون نياز به هيچ واسطه در برابر خدا مىبيند و با او به گفتگو برمىخيزد.
تكرار اين عمل، در شبانه روز، آن هم با تكيه روى صفات خدا، رحمانيت و رحيميت و عظمت او، مخصوصاً با كمك گرفتن از سورههاى مختلف قرآن بعد از «حمد»، كه بهترين دعوت كننده به سوى نيكىها و پاكىها است، اثر قابل ملاحظهاى در پرورش فضائل اخلاقى در وجود انسان دارد.
لذا در حديثى از اميرمؤمنان على عليه السلام مىخوانيم، كه در فلسفه نماز فرمود:
الصَّلاةُ قُرْبَانُ كُلِّ تَقِيٍّ: «نماز وسيله تقرب هر پرهيزكارى، به خدا است». «٢»
٧- نماز به سائر اعمال انسان ارزش و روح مىدهد- چرا كه نماز روح اخلاص را زنده مىكند، زيرا نماز مجموعهاى است از نيت خالص و گفتار پاك و اعمال خالصانه، تكرار اين مجموع، در شبانه روز، بذر ساير اعمال نيك را در جان انسان مىپاشد، و روح اخلاص را تقويت مىكند.
لذا در حديث معروفى مىخوانيم، كه اميرمؤمنان على عليه السلام در وصاياى خود بعد از آن كه فرق مباركش با شمشير «ابن ملجم» جنايتكار شكافته شد، فرمود: وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الصَّلاةِ فَإِنَّهَا عَمُودُ دِينِكُمْ: «خدا را خدا را درباره نماز، چرا كه ستون دين شما است». «٣»
مىدانيم، هنگامى كه عمود خيمه، در هم بشكند، يا سقوط كند، هر قدر