نخست اين كه: با توجه به اين واقعيت كه نظر در اين آيه، به مشركان و كفار است، و آنها از ساكنان زمينند، تعبير به «وَ لا فِى السَّماء» چه مفهومى مى‌تواند داشته باشد؟
در پاسخ بايد گفت: اين تعبير، يك نوع تأكيد و مبالغه است، يعنى شما نه مى‌توانيد در محدوده زمين از قلمرو قدرت خدا بيرون رويد، و نه در آسمانها- كه اگر فرضاً قدرت مى‌داشتيد و به آسمان هم مى‌رفتيد باز هم تحت قدرت او بوديد-.
يا اين كه: نه به وسيله زمينيان مى‌توانيد خداوند را در مشيتش عاجز كنيد و نه به وسيله معبودانى كه براى خود در آسمان مى‌پنداشتيد،- همچون فرشتگان و جنيان- (البته تفسير اول مناسب‌تر است).
ديگر اين كه: فرق ميان «ولىّ» و «نصير» چيست؟
مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» مى‌گويد: «ولىّ»، كسى است كه بدون درخواست به انسان كمك كند، اما «نصير»، اعم از آنست، گاه، با درخواست و گاه، بدون درخواست كمك مى‌نمايد».
بلكه مى‌توان گفت: با توجه به مقابله اين دو كلمه، «ولىّ» اشاره به سرپرستى است كه بدون تقاضا كمك مى‌كند و «نصير» فريادرس و ياورى است كه بعد از تقاضاى كمك به يارى انسان مى‌شتابد.
و به اين ترتيب، قرآن، تمام درهاى فرار از چنگال مجازات الهى را به روى اين مجرمان مى‌بندد.
***
لذا در آيه بعد، به طور قاطع مى‌فرمايد: «كسانى كه به آيات خدا و لقاى او كافر شدند از رحمت من مأيوسند» «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِكَ