در معنى مطلقش بدون سلسله مراتب ديده‌اند، گرفتار شك و ترديد شده‌اند، و راه‌هاى ديگرى را در تفسير آيه برگزيده‌اند.
از جمله، بعضى گفته‌اند: نماز انسان را از فحشاء و منكر باز مى‌دارد، مادام كه مشغول نماز است!!
چه حرف عجيبى؟ اين مزيتى براى نماز نيست، بسيارى از اعمال چنين است.
بعضى ديگر گفته‌اند: اعمال و اذكار نماز، به منزله جمله‌هائى است كه هر يك انسان را از فحشاء و منكر نهى مى‌كند، مثلا تكبير، تسبيح و تهليل هر كدام به انسان مى‌گويد: گناه مكن، حال انسان گوش به اين نهى مى‌دهد، يا نه؟ مطلب ديگرى است.
آنها كه آيه فوق را چنين تفسير كرده‌اند، از اين حقيقت غافل شده‌اند كه نهى در اينجا فقط «نهى تشريعى» نيست، بلكه «نهى تكوينى» است، ظاهر آيه اين است كه، نماز اثر بازدارنده دارد، و تفسير اصلى همان است كه در بالا گفتيم، البته مانعى ندارد كه بگوئيم نماز هم نهى تكوينى از فحشاء و منكر مى‌كند و هم نهى تشريعى.
***
به چند حديث توجه كنيد:
١- در حديثى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله چنين مى‌خوانيم: مَنْ لَمْ‌تَنْهَهُ صَلْاتُهُ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ لَمْ‌يَزْدَدْ مِنَ اللَّهِ الَّا بُعْداً: «كسى كه نمازش او را از فحشاء و منكر باز ندارد، هيچ بهره‌اى از نماز، جز دورى از خدا نبرده است»!. «١»
٢- در حديث ديگرى از همان حضرت چنين آمده: لا صَلوةَ لِمَنْ لَمْ‌يُطِعِ