آنها بر محورش مى‌گردد؟
آيا تو را پلى براى عبور به سوى بلاهاى خود قرار ندادند؟
آيا به وسيله تو نردبانى براى ضلالتشان، و مبلغى براى گمراهى و جهلشان، و رهروى براى راه ننگينشان نساختند، و به وسيله تو، علماء را زير سؤال مى‌كشند؟ و قلوب ساده‌لوحان جاهل را، به دام مى‌افكنند ...
آنها در مقابل چيزى كه از تو گرفتند، چه كم بهائى به تو پرداختند!! و در برابر آنچه از تو ويران كردند، چه كم آباد نمودند.
اندكى درباره خود بينديش، كه هيچ كس دلسوز تو، جز خودت نيست، و همچون يك انسان مسئول به حساب خويش رسيدگى كن». «١»

به راستى اين منطق گويا و رساى امام عليه السلام، هر عالم دربارى و وابسته را مى‌تواند، متوجه عاقبت شوم خود كند.
«ابن عباس» مى‌گويد: آيه «رَبِّ بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ» از جمله آياتى است كه گواهى مى‌دهد بر اين كه، پشتيبانى مجرمان، جرم و گناه است و كمك به مؤمنان اطاعت فرمان خدا!.
به يكى از علماء گفتند: «فلان كس نويسنده فلان ظالم شده است، و تنها چيزى را كه مى‌نويسد، دخل و خرج او است، اگر حقوقى در برابر اين كار بگيرد زندگيش تأمين مى‌شود، و الّا خود و خانواده‌اش شديداً گرفتار فقر خواهند شد.
مرد عالم، در پاسخ اين سؤال، تنها اين جمله را بيان كرد: آيا گفتار آن مرد صالح (موسى‌ عليه السلام) را نشنيده‌اى كه گفت: رَبِّ بِما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ فَلَنْ أَكُونَ ظَهِيراً لِلْمُجْرِمِينَ: «خداوندا به شكرانه نعمت‌هائى كه به من بخشيدى، هرگز پشتيبانى از مجرمان نمى‌كنم». «٢»