لشكرشان، مى‌شوند، تا آن قدرت شيطانى را براى آنها فراهم مى‌سازند.
در قرآن مجيد، روى اين اصل اسلامى و انسانى، كراراً تكيه شده است: در آيه دوم سوره «مائده» مى‌خوانيم: وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى‌ وَ لاتَعاوَنُوا عَلَى الإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ: «بر نيكى و تقوى تعاون كنيد، و به گناه و تعدى هرگز كمك نكنيد».
قرآن با صراحت مى‌گويد: «ركون بر ظالمان موجب عذاب آتش دوزخ است» (وَ لاتَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ). «١»

«رُكُون»، خواه به معنى تمايل قلبى باشد، يا به معنى همكارى ظاهرى، يا اظهار رضايت، و يا دوستى و خيرخواهى، يا اطاعت، كه هر يك از مفسران تفسيرى براى آن كرده‌اند و يا مفهومى كه جامع همه اينها است، و آن اتكاء و اعتماد و وابستگى است، شاهد زنده‌اى بر مقصود ما است.
در حديثى از امام «زين العابدين على بن الحسين» عليه السلام مى‌خوانيم: به «محمّد بن مسلم زهرى» دانشمندى كه با دستگاه بنى اميه، مخصوصاً «هشام بن عبدالملك» همكارى مى‌كرد، بعد از آنكه، او را از اعانت ظالمان برحذر داشت، در سخنان تكان دهنده‌اش چنين فرمود: أَوَ لَيْسَ بِدُعائِهِمْ ايَّاكَ حِيْنَ دَعاكَ جَعَلُوكَ قُطْباً ادارُوا بِكَ رَحى‌ مَظالِمِهِمْ، وَ جِسْراً يَعْبُرُونَ عَلَيْكَ الى‌ بَلاياهُمْ وَ سُلَّماً الى‌ ضَلالَتِهِمْ داعِياً الى‌ غَيِّهِم، سالِكاً سَبِيْلَهُمْ، يَدْخُلُونَ بِكَ الشَّكَ عَلَى الْعُلَماءِ وَ يَقْتادُونَ بِكَ قُلُوبَ الْجُهَّالِ الَيْهِمْ! ... فَما أَقَلَّ ما أَعْطُوكَ فِى قَدْرِ ما اخَذُوا مِنْكَ! وَ ما أَيْسَرَ ما عَمَرُوا لَكَ فَكَيْفَ ما خَرِبُوا عَلَيْكَ! فَانظُرْ لِنَفْسِكَ فَانَّهُ لايَنْظُرُ لَها غَيْرُكَ وَ حاسِبْها حِسابَ رَجُلٍ مَسْئُولٍ!: «آيا آنها تو را به جمع خود دعوت نكردند؟ و مركزيتى به وسيله تو تشكيل ندادند كه آسياى ظلم