تفسير:
موسى‌ در طريق حمايت از مظلومان
در اينجا با «سومين بخش» از سرگذشت پر ماجراى موسى‌ عليه السلام روبرو مى‌شويم، كه در آن مسائلى مربوط به دوران بلوغ او، و پيش از آنكه از «مصر» به «مدين» برود، و انگيزه هجرت او، مطرح شده است.
نخست مى‌گويد: «هنگامى كه موسى‌ نيرومند و كامل شد، حكمت و دانش به او داديم، و اين گونه نيكوكاران را جزا و پاداش مى‌دهيم» «وَ لَمَّا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ اسْتَوى‌ آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ».
«أَشُدَّ» از ماده «شدت» به معنى نيرومند شدن است، و «اسْتَوى‌» از ماده «اسْتِواء» به معنى كمال خلقت و اعتدال آن است.
در اين كه ميان اين دو چه تفاوتى است؟ مفسران گفتگوهاى مختلفى دارند:
بعضى گفته‌اند: «بلوغ اشُد» آن است، كه انسان از نظر قواى جسمانى به سر حد كمال برسد، كه غالباً در سن ١٨ سالگى است، و «استواء»، همان اعتدال و استقرار در امر حيات و زندگى است، كه غالباً بعد از كمال نيروى جسمانى حاصل مى‌شود.
بعضى ديگر، «بلوغ اشد» را به معنى كمال جسمى، و «استواء» را به معنى كمال عقلى و فكرى دانسته‌اند.
در حديثى از امام صادق عليه السلام كه در كتاب «معانى الاخبار» نقل شده، مى‌خوانيم: «اشد» ١٨ سالگى است، و «استواء» زمانى است كه محاسن بيرون آيد.
در ميان اين تعبيرات، تفاوت زيادى نيست، و از مجموعه آن با توجه به معنى لغوى اين دو واژه، تكامل نيروهاى جسمى و فكرى و روحى استفاده