تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٨
مىكنند.
ممكن است اهميت قدوم اين بشارتگران براى شهرنشينان متنعم چندان روشن نباشد، اما بيابانگردان تشنهكامى كه نياز به قطراتى از باران دارند، همين كه بادها به حركت در مىآيند، و ابرها را همراه خود جابه جا مىكنند، و از لابلاى نسيم، عطر مخصوص بارانى كه بر گياهان در نقطه ديگرى باريده، به مشامشان مىرسد، برق اميد در دلهايشان جستن مىكند.
گرچه در آيات قرآن، بيشتر روى بشارتگرى «باد»، نسبت به نزول باران تكيه شده، اما كلمه «مُبَشِّرات» را نمىتوان در آن محدود ساخت، چرا كه بادها بشارتهاى فراوان ديگرى نيز با خود دارد.
بادها، گرما و سرماى هوا را تعديل مىكنند.
بادها، عفونتها را در فضاى بزرگ مستهلك كرده، و هوا را تصفيه مىكنند.
بادها، از فشار حرارت خورشيد، روى برگها و گياهان مىكاهند و جلو آفتاب سوختگى را مىگيرند.
بادها، اكسيژن توليد شده به وسيله برگهاى درختان را براى انسانها به ارمغان مىآورند، و گاز كربن توليد شده به وسيله بازدم انسان را، براى گياهان هديه مىبرند.
بادها، بسيارى از گياهان را تلقيح مىكنند، و نطفههاى نر و ماده را در جهان نباتات به هم پيوند مىدهند.
بادها، وسيلهاى براى حركت آسيابها، و عاملى براى تصفيه خرمنها هستند.
بادها، بذرها را از نقاطى كه در آن بذر فراوان موجود است حركت مىدهند، و همچون باغبانى دلسوز در سرتاسر بيابان مىگسترانند.