متناسب با ترتيب اهميت آنها است». «١»
به هر حال، در پايان آيه، براى تشويق نيكوكاران، و ضمناً بيان شرط قبولى انفاق، مى‌فرمايد: «اين كار براى كسانى كه تنها رضاى خدا را مى‌طلبند بهتر است» «ذلِكَ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يُرِيدُونَ وَجْهَ اللَّهِ».
«و كسانى كه چنين كار نيكى را انجام مى‌دهند رستگارانند» «وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ».
آنها، هم در اين جهان رستگار خواهند شد، چرا كه انفاق بركات عجيبى در همين زندگى همراه خود مى‌آورد، و هم در جهان ديگر، كه انفاق، يكى از سنگين‌ترين اعمال در ترازوى سنجش الهى است.
با توجه به اين كه: «وجه اللَّه» به معنى صورت جسمانى خداوند نيست، كه او صورت جسمانى ندارد، بلكه به معنى ذات پاك پروردگار است، اين آيه نشان مى‌دهد كه، تنها مسأله انفاق و پرداختن حق خويشاوندان، و ديگر صاحبان حقوق كافى نيست، مهم آن است كه با اخلاص، و نيت پاك و خالى از هرگونه ريا و خودنمائى و منت و تحقير، و انتظار پاداش، توأم باشد.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه، بر خلاف گفته بعضى از مفسران كه تصريح كرده‌اند: انفاق، به خاطر رسيدن به بهشت مصداق «وجه اللَّه» نيست، تمام كارهائى كه انسان انجام مى‌دهد، و نوعى ارتباط با خدا دارد خواه براى رضاى او، يا رسيدن به پاداش او، يا نجات از كيفر او باشد، همه مصداق «وجه اللَّه» است، هر چند مرحله عالى و كامل آن است كه: جز عبوديت و اطاعت او را در نظر نگيرد.
***