معنى بدليّت است).
ولى روشن است: تفسير اول با ظاهر آيه سازگارتر مى‌باشد.
***
در آيه بعد، به عنوان تهديد به اين افراد كم‌ظرفيت مشرك، كه به هنگام نيل به نعمت‌ها، خدا را به دست فراموشى مى‌سپارند، مى‌گويد: «بگذار نعمت‌هائى را كه ما به آنها داده‌ايم كفران كنند» و هر كار از دستشان ساخته است انجام دهند «لِيَكْفُرُوا بِما آتَيْناهُمْ».
«و تا مى‌توانيد از اين نعمت‌هاى زودگذر دنيا بهره گيريد» «فَتَمَتَّعُوا».
«اما به زودى نتيجه شوم اعمال خويش را خواهيد دانست» «فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ». «١»

گرچه مخاطب، مشركانند، ولى بعيد نيست آيه مفهوم وسيعى داشته باشد، كه تمام كسانى را كه به هنگام رو آوردن نعمت‌ها خدا را فراموش كرده، و تنها به تمتع و بهره‌گيرى از اين نعم پرداخته، و بخشنده نعمت‌ها را از ياد مى‌برند، شامل گردد.
بديهى است به كار بردن «صيغه امر» در اينجا به عنوان تهديد است.
***
در آيه بعد، براى محكوم ساختن اين گروه مشرك، سخن را در قالب استفهام آميخته با توبيخ در آورده، مى‌گويد: «آيا ما دليل محكمى بر آنها نازل كرديم، دليلى كه از شرك آنها سخن مى‌گويد و خبر مى‌دهد»؟! «أَمْ أَنْزَلْنا عَلَيْهِمْ