مشركان نيز، مملوك مالك‌الملوكند و سر بر فرمان او دارند.
ضمناً بايد توجه داشت: «قانت» از ماده «قنوت»، در اصل به معنى ملازمت اطاعت، توأم با خضوع است (چنان كه راغب در مفردات گفته است).
در حديثى از پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: كُلُّ قُنُوتٍ فِى الْقُرْآنِ فَهُوَ طاعَةٌ: «هر قنوتى در قرآن به معنى اطاعت است».
منتهى گاه، اطاعت تكوينى، و گاه، تشريعى است.
و اين كه: بعضى از مفسران «قانتون» را در اينجا به معنى «قائِمُونَ بِالشَّهادَةِ عَلى‌ وَحْدانِيَّتِهِ» گرفته‌اند، «١» در حقيقت، بيان يكى از مصداق‌هاى اطاعت است، چرا كه شهادت به وحدانيت خدا، نوعى اطاعت او است.
***
و از آنجا كه در سلسله آياتى كه گذشت، و نيز بعداً خواهد آمد، مسائل مربوط به مبدأ و معاد، همچون تار و پود يك پارچه، درهم انسجام يافته، در آيه بعد، باز به مسأله معاد بر مى‌گردد، و مى‌گويد: «او كسى است كه آفرينش را آغاز كرد، سپس آن را باز مى‌گرداند، و اين براى او آسان‌تر است»! «وَ هُوَ الَّذِي يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ وَ هُوَ أَهْوَنُ عَلَيْهِ». «٢»

قرآن، در اين آيه با كوتاه‌ترين استدلال، مسأله «امكان معاد» را اثبات كرده است، مى‌گويد: شما معتقديد آغاز آفرينش از او است، بازگشت مجدد كه از آن