نشاطى كه بعد از خواب پيدا مى‌شود از نعمت‌هائى است كه با هيچ بيانى قابل توصيف نيست.
***
آيه بعد، كه پنجمين قسمت از آيات عظمت خدا را بيان مى‌كند، باز به سراغ آيات آفاقى مى‌رود، و مسأله باران و رعد و برق و حيات زمين را پس از مرگ، مورد توجه قرار داده، مى‌گويد: «از نشانه‌هاى خدا اين است كه برق را كه هم مايه ترس است، هم مايه اميد، به شما نشان مى‌دهد» «وَ مِنْ آياتِهِ يُرِيكُمُ الْبَرْقَ خَوْفاً وَ طَمَعاً».
«ترس» از خطرات ناشى از برق كه گاه به صورت «صاعقه» در مى‌آيد، و هر چيز در حوزه آن قرار گيرد را آتش مى‌زند و خاكستر مى‌كند، و «اميد» از نظر نزول باران، كه غالباً بعد از رعد و برق به صورت رگبار فرو مى‌ريزد.
بنابراين، برق آسمان پيشاهنگى است براى نزول باران (علاوه بر فوائد گوناگون مهمى كه در آن نهفته شده، و دانش امروز از آن پرده برداشته و ما در آغاز سوره «رعد» به آن اشاره كرديم). «١»
سپس مى‌افزايد: «و از آسمان آبى نازل مى‌كند، كه زمين را بعد از مرگش حيات مى‌بخشد» «وَ يُنَزِّلُ مِنَ السَّماءِ ماءً فَيُحْيِي بِهِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها».
زمين خشك و سوزانى كه بوى مرگ از تمام آن به مشام مى‌رسد، بعد از نزول چند باران حيات‌بخش، آن چنان جان مى‌گيرد، و زنده مى‌شود و آثار حيات به صورت گل‌ها و گياهان در آن نمايان مى‌گردد، كه گاه باوركردنى نيست كه اين همان زمين مرده سابق است.
در پايان آيه، به عنوان تأكيد مى‌افزايد: «در اين امور آيات و نشانه‌هائى است،