آن چنان قدرت تكثير مثل به «آدم» داد كه در مدتى كوتاه، ناگهان نسل او در سراسر زمين منتشر شد، و جامعه متشكل انسانى را به وجود آورد.
***
دومين آيه مورد بحث نيز، بخش ديگرى از «آيات انفسى» را كه در مرحله بعد از آفرينش انسان قرار دارد مطرح كرده، مى‌فرمايد: «ديگر از نشانه‌هاى خدا اين است كه از جنس خودتان همسرانى براى شما آفريد، تا در كنار آنها آرامش بيابيد» «وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْواجاً لِتَسْكُنُوا إِلَيْها».
و از آنجا كه ادامه اين پيوند، در ميان همسران خصوصاً، و در ميان همه انسان‌ها عموماً، نياز به يك جاذبه و كشش قلبى و روحانى دارد، به دنبال آن اضافه مى‌كند: «و در ميان شما مودت و رحمت آفريد» «وَ جَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَ رَحْمَةً».
و در پايان آيه، براى تأكيد بيشتر مى‌فرمايد: «در اين امور، نشانه‌هائى است براى افرادى كه تفكر مى‌كنند» «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ».
جالب اين كه، قرآن در اين آيه، هدف ازدواج را سكون و آرامش، قرار داده است، و با تعبير پر معنى «لِتَسْكُنُوا» مسائل بسيارى را بيان كرده، و نظير اين تعبير در آيه ١٨٩ سوره «اعراف» نيز آمده است.
به راستى، وجود همسران با اين ويژگى‌ها، براى انسان‌ها كه مايه آرامش زندگى آنها است، يكى از مواهب بزرگ الهى محسوب مى‌شود.
اين آرامش، از اينجا ناشى مى‌شود كه، اين دو جنس مكمل يكديگر و مايه شكوفائى و نشاط و پرورش يكديگر مى‌باشند، به طورى كه هر يك بدون ديگرى ناقص است، و طبيعى است كه ميان يك موجود و مكمل وجود او، چنين جاذبه نيرومندى وجود داشته باشد.